Yetenek tutkunu, hırslı bir koleksiyoner olan Aziz Mirzade, en büyük keşfi olarak gördüğü ressam Timur'un intiharının onuncu yılında kendisini en az bu intihar kadar trajik bir arayışın içinde bulur. Timur'un, ölümünden iki sene önce Dante'nin İlahi Komedya eserini yeniden yorumlayıp meydana getirdiği üç eseri kayıptır; üstelik bu eserler tuvale resmedilmiş değil, üç ayrı insanın sırtına nakşedilmiştir. Cennet, Cehennem, Araf üçgeninde Aziz'in vermesi gereken üç karanlık karar vardır.
Sınırların ne kadar zorlanabileceğinin hikâyesi Aziz, Yavuz Ekinci'nin mahir kaleminden sıradışı bir roman.
"Yavuz Ekinci, çağdaş Türk edebiyatı evreninde müstesna bir yazar. Hikâyeleri derin, ama son derece yalın."
Brigitte Neumann

"Aziz" kitabı söyleşi notları

Sanat ne zaman özgürleştirici bir alan olmaktan çıkar, ahlaki bir gerilim sahasına dönüşür? Tutku, yaratıcı eylemi besleyen bir güçken hangi noktada yıkıcı olur? Filika Kitap'ın düzenlediği ve Aziz romanı etrafında şekillenen bu söyleşi, tam da bu soruların peşine düşüyor: Tutku ne zaman ahlakla çatışır?
Yazar Yavuz Ekinci ile felsefeci Gönç Selen'in katılımıyla gerçekleşen buluşma, İstanbul Concept Studio'da sanatın farklı disiplinlerini ortak bir etik zemin üzerinde düşünmeye davet etti. Söyleşi, yalnızca bir romanın iç dünyasına değil, sanatçının sorumluluğuna, izleyicinin bakışına ve toplumun sessiz kabullerine de açıldı.
Yavuz Ekinci, Aziz romanında tutkunun masum bir itkiden nasıl olup da ahlaki bir körlüğe dönüşebileceğini anlatırken, okuru rahat ettiren bir mesafeyi özellikle reddettiğini söyledi. Romanın baş karakteri, yaptığı eylemleri "sanat", "inanç" ya da "kendini gerçekleştirme" başlıkları altında meşrulaştırmaya çalışırken asıl gerilim bu gerekçelerin ardında saklanan kör noktada beliriyor. Ekinci'ye göre tehlikeli olan tutkunun kendisi değil, tutkunun sorgulanmadan kutsallaştırılması.
Bu noktada felsefi çerçeveyi genişleten Gönç Selen, ahlakın çoğu zaman sanata dışarıdan dayatılan bir normlar bütünü olarak ele alındığını, oysa asıl meselenin sanatçının kendi eylemiyle kurduğu içsel ilişki olduğunu vurguladı. Selen'e göre etik, yalnızca "yasaklar listesi" değil, eylemin sonuçlarıyla yüzleşme cesaretidir; sanatçının "özgürlük" talebi, bu yüzleşmeden kaçmanın bir bahanesine dönüştüğündeyse estetik üretim, ahlaki bir sorun alanına girer.
Söyleşinin belki de en çarpıcı katkılarından biri, dövme sanatçısı Ali Anıl Erçel'den geldi. Dövmenin hem bedenle hem de kalıcılıkla kurduğu ilişki, sanat mı ahlak mı tartışmasını soyut düzlemden çıkarıp doğrudan deneyimin içine taşıdı. Sanatçının, karşısındaki kişinin rızası, beklentisi ve sınırlarıyla kurduğu ilişkinin, etik sorumluluğun somut bir örneği olduğunu söyleyen Erçel, bir başkasının bedenine iz bırakmanın, estetik bir tercih olmanın ötesinde, derin bir etik farkındalık gerektirdiğini de hatırlattı.
Söyleşinin devamında ortak bir hat belirginleşti: Ahlaki sorun, çoğu zaman aşırılıktan değil, sessizlikten doğmaktadır. Karakterlerin, sanatçıların ya da izleyicilerin görmezden geldiği küçük ihlaller, zamanla büyük körlüklere dönüşür. Aziz bu anlamda yalnızca bir karakterin hikâyesi değil, toplumun, sanat karşısındaki edilgenliğinin de bir aynası.
Katılımcı soruları da tartışmayı derinleştirdi: Sanatçının özel hayatı, eserinden ayrı düşünülebilir mi? Estetik haz, etik rahatsızlığı bastırabilir mi? Bu sorulara net cevaplar verilmek yerine söyleşi, Filika'nın ruhuna uygun biçimde okuru ve izleyiciyi mutlak cevaplardan ziyade yeni sorularla baş başa bırakır biçimde kapandı.
Bu buluşmadan geriye kalan belki de en güçlü düşünce şu oldu: Tutku, sanatın yakıtı olabilir; ama ahlaki pusula olmadan yönünü kaybeder. Aziz ve etrafında örülen bu çok sesli tartışma, sanatın yalnızca ne anlattığıyla değil, nasıl ve hangi bedellerle üretildiğiyle de ilgilenmemiz gerektiğini hatırlatmış oldu.
Filika için bu söyleşi, bir kitabın etrafında toplanmanın ötesinde, okumanın düşünmeye, düşünmenin sorumluluk almaya açıldığı bir alanın mümkün olduğunu bir kez daha gösterdi.